De portier is een invalide.

De openingszin van Nooit meer slapen. Het is al zeker 10 jaar geleden dat ik dit boek heb gelezen. Maar de openingszin is blijven hangen en ik moet er, nu ik in Finland ben, regelmatig terugdenken. De hoofdpersoon van Nooit meer slapen heet toevallig ook Arne en reist naar het hoge noorden voor wetenschappelijk werk, waar hij vooral terechtkomt in een vreemd landschap, veel licht, ongemak en lichte existentiële verwarring.

Nou. Ik ben ook in het hoge noorden. Misschien niet zó hoog, maar toch hoger dan ik ooit ben geweest. Dus ja, de parallel is misschien wat overdreven, maar ik mijn hoofd heeft hem toch gemaakt.
Jullie vragen zich misschien af: wat doet deze gast in Finland? En niet eens in Helsinki of Tampere, maar in Forssa of all places. Forssa ligt tussen Helsinki, Tampere en Turku. Eigenlijk de middle of nowhere, maar vanuit historisch oogpunt Logistiek heel praktisch gepositioneerd tussen deze drie grote steden. Het bedrijf waar ik werk heeft hier een faciliteit waar we prototypes bouwen, dus ik ben hier drie weken voor werk. Met fiets natuurlijk, want waar ik ga, gaat de fiets.

Dit is mijn eerste keer Finland en ook het meest noordelijke waar ik ooit ben geweest. Dat merk je meteen, want het wordt hier praktisch niet donker. We zitten dicht tegen midsummer aan, dus het is daglicht, schemer, en dan gewoon weer daglicht. Geen echte nacht dus. Heel raar, als je om vier uur wakker wordt en er al vol licht in je kamer staat.

Fietsen hier is ook vreemd. Finland is extreem vlak, maar toch niet echt vlak. Er is geen klim die meer dan misschien 40 hoogtemeters overbrugd, maar de weg rolt constant een beetje. Je kunt dus 100 kilometer rijden met 1.000 hoogtemeters zonder ooit een echte klim te doen. Dat in combinatie met dat er bijna geen bochten zijn, rij ik hier vrij makkelijk 34, 35 km/u. Route instructies op de Garmin zijn simpel: 38 km rechtdoor. Linksaf en weer 20 km rechtdoor.

Het landschap is mooi, maar ook enorm herhalend. Dennenbomen, vlaktes met boerderijen, meren. Daarna weer dennenbomen, vlaktes met boerderijen, meren. In 500 kilometer fietsen heb ik twee andere wielrenners gezien. Allebei mannen van rond de 60, op fietsen die er ongeveer half zo oud uitzagen.

Ik ben dol op buitenlandse supermarkten. Ik ben altijd benieuwd naar lokale producten. Het rijke assortiment aan cottage cheese is dan ook een van de hoogtepunten. Naast de cottage cheese zoals ik die in Nederland kent verkopen ze 'Rae', ook een soort cottage cheese maar dan zonder het vocht, eigenlijk alleen de korrels. Beduidend minder lekker in alle eerlijkheid. Daarnaast verkopen zakken havermout van 2,5 kilo, winnen.

Qua weer mag ik niet klagen. Meestal 20 tot 25 graden en zon. Beduidend beter dan ik had verwacht, maar volgens mijn Finse collega's toch vrij normaal in de echte zomermaanden.

Te leeg, te recht, te herhalend, en praktisch geen andere wielrenners. Maar ook rustig, vreemd, best mooi, en oke voor een paar weken. Als ik maar kan fietsen. Translate notes