🇳🇱NK Tijdrijden - Tja.

Tja.
Op papier ziet het er helemaal niet verkeerd uit. Vijftiende overall, zevende bij de Elite zonder contract. De meeste mensen reageerden ook ongeveer hetzelfde: “Gefeliciteerd!”, “Goed gereden!”, “Netjes.”

En toch stapte ik niet met een voldaan gevoel van de fiets. Het was bloedheet. Echt warm. Normaal gesproken kan ik daar juist goed tegen, dus ik zoek de oorzaak daar niet direct. Maar na de eerste 20 minuten voelde ik eigenlijk al dat ik niet écht diep kon gaan. Mijn plan was de tweede ronde te versnellen, maar dat zat er niet in. Normaal gesproken kom je op een gegeven moment op een punt waarop je denkt: dit doet pijn, maar ik kan nog nét iets harder. Dat kwam niet.

Mijn hartslag bleef, ondanks de warmte, opvallend laag en in de tweede ronde was ik meer in gevecht met mijn maag en darmen dan mijn benen. Niet als excuus, dit heeft namelijk ook te maken met het aankunnen van de inspanning. Maar het zorgde er wel voor dat ik vooral bezig was met andere dingen dan simpelweg zo hard mogelijk fietsen.

Het parcours bestond uit twee identieke rondes van achttien kilometer. Opvallend genoeg reed ik de bochten in de tweede ronde eigenlijk beter dan in de eerste. Deels omdat ik het rondje inmiddels kende, maar misschien ook wel omdat vermoeidheid je dwingt om rustiger te sturen. Minder gehaast, iets eerder de benen stilhouden en daardoor uiteindelijk sneller de bocht uitkomen.

Alleen verloor ik die winst vervolgens weer op het vermogen. Per saldo schoot ik er dus weinig mee op. En dat is denk ik waar mijn frustratie zit. Niet zozeer in de uitslag. Maar in het gevoel.
Voor mij is het NK toch wel het grootste podium waarop ik mag starten. Dan wil je op die ene dag alles eruit halen wat erin zit. Dat betekent niet automatisch dat je een topuitslag rijdt, maar wel dat je na de finish kunt zeggen: meer zat er vandaag niet in. Dat gevoel had ik niet. En juist dat maakt me een tikkie zuur.

Tegelijkertijd was het wel gewoon een mooie dag. Een NK blijft bijzonder. Kinderen die handtekeningen verzamelen. Alles strak georganiseerd. Het voelt toch net even anders dan een gemiddelde wedstrijd.

En eerlijk is eerlijk: het was ook niet slecht. Er zit nog veel rek in. Ik heb deze fiets anderhalve maand geleden in elkaar geknutseld en er nauwelijks op getraind. Mede door mijn Finland trip. Mijn houding kan beter. De fiets kan nog een stuk beter. Het van het vermogen weet ik dat ik beter kan. Dat motiveert.

Dat ook wel het gevaar van ambitie en sport. Als je me vijf jaar geleden had gevraagd hoe ik het zou vinden top vijftien op een NK tussen de profs en een top tien bij de elite zonder contract te rijden, had ik dat heel gaaf gevonden. En nu ben ik toch wat teleurgesteld.Dat zegt waarschijnlijk meer over hoe je referentiekader verandert dan over de uitslag zelf.

Soms is het goed om daar even bij stil te staan. “Niet alleen kijken naar wat er niet lukte, maar ook naar wat er inmiddels wél normaal is geworden.”

Dus tja. Het gevoel was niet wat ik gehoopt had. De motivatie gelukkig wel.
Streep eronder. Translate notes

No comments yet.

Sign in to comment.

0 comments