En ook nog naar de kapper geweest

Tijdens een training denk ik aan van alles en nog wat. Vandaag bedacht ik me na een uur of vier trainen dat er maandag belangrijke klanten uit Zweden op bezoek komen op het werk en ik eigenlijk wel een knipbeurt kon gebruiken.
Gelukkig was het pas zaterdag drie uur en was ik nog 50 km van huis.
Top planning.

Dus bij thuiskomst meteen de kapper gebeld. Ik heb een hele fijne kapper op ongeveer 400 meter van mijn huis. Hij heet Kais. Superaardige gast. Hij is hierheen geëmigreerd en heeft een paar jaar geleden een kapperszaak geopend. Drie, vier jaar terug denk ik. Inmiddels werken daar vier à vijf mannen.
Nu moet ik heel eerlijk zeggen: hij heeft me ooit verteld waar hij vandaan komt.
Ik ben het vergeten.
En nu durf ik het eigenlijk niet meer te vragen.
De eerste keer had ik het moeten onthouden. De tweede keer had ik nog kunnen zeggen: “sorry, waar kwam je ook alweer vandaan?” Maar inmiddels kom ik daar al veel te lang. Dus nu is het te laat. Nu moet ik leven met mijn onwetendheid en hopen dat het nooit ter sprake komt.

Anyway.
Ik kon nog terecht voor sluitingstijd.
Ze praten onderling vaak in hun eigen taal. Ik denk Arabisch, maar ik weet het dus niet zeker. Misschien zit ik er volledig naast. Ze zijn in ieder geval altijd vriendelijk. Ik kom binnen, zeg ongeveer wat ik wil met mijn haar, en dan maken ze er iets van.
Altijd net iets anders.
Altijd goed (vind ik).
“En als de kapper vraagt of het goed is, zeg ik sowieso dat het goed is.”
“Ook als het niet goed is.”

Dus ik naar de kapper. Netjes zitten. Anderhalve zin uitgewisseld over wat het moest worden en daarna niks meer. Ik praat bij de kapper nooit veel, dat vind ik prettig. Ik knik alleen af en toe en verder laat ik mijn gedachten de vrije loop.
90% van dit blogje heb ik in mijn hoofd geschreven terwijl ik daar zat.

En toen gebeurde er iets moois.
Rond half zes gaat Kais, de eigenaar dus, naast mij in de kappersstoel zitten. Niet zoals normale mensen. Niet netjes met de voeten op dat voetstuk. Nee. Hij draait die stoel een beetje achterover, gooit zijn benen over elkaar, pakt zijn telefoon erbij en gaat erbij zitten alsof hij in zijn eigen woonkamer zit.
Volledig relaxed.
En dan begint een van zijn collega’s hem te knippen.
Daarmee kreeg ik eindelijk antwoord op een vraag die ik dus blijkbaar al veel te lang in mijn hoofd had:
Knippen kappers elkaar?
Antwoord: ja.
Geen groot moment. Gewoon op een rustig moment tegen sluitingstijd, even collega in de stoel, beetje bijknippen, klaar.
Blijkbaar werkt dat zo.
Ik vond dat dus echt een mooie gewaarwording. Want als klant zit je daar toch altijd een beetje netjes. Rechte rug. Hoofd niet te veel bewegen. Proberen niet te praten op het moment dat de tondeuse langs je oor gaat.
Maar als je zelf kapper bent?
Dan ga je dus gewoon achterover hangen, benen over elkaar, telefoon erbij.
Heerlijk. Translate notes

No comments yet.

Sign in to comment.

0 comments