146 bochten oefenen

Bij voorbaat mijn excuses voor de Engelse lezers (use the translate button at the bottom). Maar dit blog schrijf ik in het Nederlands. Waarom? Omdat een Nederlands ‘rondje om de kerk’ gewoon een Nederlands blogje verdient.

Ik heb het even opgezocht: mijn laatste criterium was de Kermisronde van Bergeijk op 12 juli 2022. Bijna vier jaar geleden dus. In die koers ging ik op m’n plaat. Sindsdien heb ik criteriums vervloekt en ben ik er geen één meer gestart. Ik heb (had?) er een spuughekel aan.

Ik heb er best wat gereden in mijn "ahum" wielercarrière "ahum", maar dat had er vooral mee te maken dat criteriums nou eenmaal onderdeel zijn van de Nederlandse wielercultuur. En al helemaal in Brabant, waar mijn wegploeg vandaan komt. Starten was dus vaak meer een halve verplichting dan keuze.

Maar goed, ik heb eigenlijk niks te zoeken in criteriums. Zeker niet in 2022, toen ik – vergeleken met de ontzettend allround renner die ik inmiddels ben💁‍♀️ – nog een vrij matig explosieve klimmer was. Dan heb je geen lol als je elke 500 meter uit een bocht moet sprinten met alles dat je hebt. Er viel voor mij weinig te halen in het gemiddelde criterium. Heel thuiskomen is de enige overwinning.

EDOCH – vandaag dan toch weer een criterium gestart. Waarom? Vooral omdat ik volgende week de Alfa Bier Limburg Trofee rijd: 200 km over de Limburgse klimmetjes in mijn achtertuin. En om die koers nou te starten na bijna twee jaar niet meer in een peloton te hebben gereden… meh, matig plan.

Dus: even tussen de wielen rijden, wat bochtjes oefenen, vertrouwen opdoen. En ik kreeg een parcours op maat: drie makkelijke bochten, goede wegen. Ideaal om er weer in te komen. En zoals Jens volledig terecht opmerkt: een rondje met drie bochten – minder kan eigenlijk niet.

Aangekomen bij de koers is het meteen een feest van herkenning. Niet alleen de gezichten, maar alles eromheen: het lokale café, de branie van de renners die één voor één naar binnen lopen om hun rugnummers op te halen, om vervolgens te vragen naar de wc voor een zenuwplas of -poepje. Heerlijk toch, koers.

Fast forward naar de koers. Direct na de start zit ik er eigenlijk meteen lekker in. Met 80 man in een peloton voelt verrassend natuurlijk. Na een paar rondjes rij ik met twee andere jongens weg. En meteen word ik pijnlijk geconfronteerd met mijn matige bochtentechniek. Ik moet elke bocht een paar meter toegeven. Voel me bijna schuldig richting mijn medevluchters.

Gelukkig kom ik er snel beter in en begin ik de limieten van een bocht weer te voelen. Na zo’n 15 km voor het peloton uit te hebben gereden, zie ik wel in hoe kansloos het is: dit rondje is veel te snel om met z’n drieën weg te blijven, en het huidig tempo ga ik geen 50km volhouden. Ik begin mijn kopbeurten wat te temperen en hoop op versterking van achteruit. Die komt ook, maar niet veel later komt het peloton erachteraan.

In de tweede helft volgen nog wat kleine ontsnappingen. Ik schuif af en toe mee, sprint een paar keer voor premies, maar uiteindelijk draait het uit op een pelotonsprint. Ik zit rond plek 15 na de laatste bocht, perfect. Maar in de sprint raak ik ingesloten, moet twee keer remmen (moet je niet doen, deed ik toch), en ja… P24 it is.

Met een hand vol enveloppen van premiesprints en een winnende ploeggenoot ga ik toch meer dan tevreden naar huis.
Een mooie sportmiddag, om met de woorden van Lars te spreken. Translate notes

No comments yet.

Sign in to comment.

0 comments