Als het dringend is, bel me ff.

Ik reageer notoir langzaam op appjes. Niet expres. Ik zie vaak een appje binnenkomen op het lockscreen van mijn telefoon, concludeer dat het op dat moment geen haast heeft en vergeet vervolgens volledig dat iemand mij iets gestuurd heeft. Het aantal keer dat ik een dag later een chat open met de gedachte “oh ja, daar zou ik eigenlijk nog op reageren” is hoog.

Tijdens de Tour de France is dat anders. Dan is het wél expres. Tussen een uur of drie ’s middags en een uur of negen ’s avonds ben ik namelijk niet alleen langzaam met reageren, maar eigenlijk gewoon onbereikbaar.

Dat zit zo. Doordeweeks ben ik meestal nog aan het werk als de finale bezig is. In het weekend ben ik vaak zelf aan het fietsen. Zoals vandaag. Dan ga ik zes uur fietsen en kom ik ergens halverwege de middag weer thuis. Tegen die tijd is de Tour natuurlijk al lang onderweg.
Waar de meeste mensen dan inschakelen voor de laatste vijftig kilometer, begin ik juist graag bij kilometer nul.

Sterker nog, ik vind het begin van een etappe vaak het leukst. Welke ploeg mist de vlucht? Wie springt er mee? Hoe ontstaat zo’n kopgroep eigenlijk? Dat zijn allemaal dingen die je mist als je alleen de finale kijkt. Soms spoel ik onderweg wat door als er een uur lang weinig gebeurt, maar meestal kijk ik de etappe gewoon vanaf het begin terug.

En daar begint het probleem.
Vanaf dat moment leef ik eigenlijk een paar uur achter op de rest van de wielervolgers.
Zodra de finale live bezig is, gaat mijn telefoon op slot. Ik heb daar zelfs een apart knopje voor gemaakt waarmee WhatsApp, Instagram en de rest van mijn social media tijdelijk uitgeschakeld worden. Niet omdat ik ineens heel productief wil zijn, maar puur om één reden: ik wil niet weten wie er gewonnen heeft.

Toch blijkt dat verrassend lastig. Ik heb namelijk, net als zoveel anderen denk ik (hoop ik), zo’n vast telefoonrondje. Even nu.nl. Daarna Instagram. WhatsApp. WielerFlits. Terug naar nu.nl. Zonder erbij na te denken.

Juist dat automatische gedrag is gevaarlijk. Soms betrap ik mezelf erop dat ik Safari open en “nu.nl” al heb ingetypt voordat ik me realiseer dat de Tour nog niet gekeken is. Dan gaat de pagina gelukkig net op tijd weer dicht.
Andere keren gaat het de hele middag goed. Geen spoilers. Geen uitslagen. ’s Avonds zet ik eindelijk de etappe aan, helemaal tevreden dat het gelukt is.

En precies op dat moment pak ik gedachteloos mijn telefoon. Instagram open. Eerste bericht: de winnaar. Bedankt hè.
Maar ik verdien het. Moet je maar niet op je telefoon zitten. Lesje discipline. Translate notes

No comments yet.

Sign in to comment.

0 comments